Conclusie van zowel inloopbijeenkomst als commissiebehandeling is dat over de garage zelf iedereen enthousiast is, maar dat over de verkeersafwikkeling nog wel wat zorgen zijn. Er is begrip of zelfs ondersteuning voor de verkeerskundige aanpassingen, maar toch maken bewoners zich zorgen over de bereikbaarheid van het ziekenhuis en in het bijzonder over de veiligheid voor de fietser. Daarom heb ik extra aandacht gevraagd voor deze punten. Afgesproken is dat in ieder geval de fietsveiligheid nog een keer terugkomt in de stadsdeelcommissie Centrum.

Wat niet in de memo stond, was een punt waar Burgerbelangen Enschede mee kwam. Die fractie maakte een probleem van de aanpassing van de westelijke inrit van de parkeergarage. Daar ligt de befaamde ‘Bult van Helder’, het gevolg van een foutje bij de aanleg van de garage. De aanpassing van deze ‘bult’ zou 2 miljoen euro kosten. De definitieve beslissing volgt zoals gezegd in het voorjaar, maar ik wil wel eens zien of inderdaad 2 miljoen euro enkel en alleen besteed wordt aan het gladstrijken van een bult.

Hoewel het pleidooi van Burgerbelangen in hun nieuwsbrief om hiervoor in de plaats een standbeeld van oud-wethouder Eric Helder te plaatsen, wel sympathiek klinkt, vind ik dat we ons beter kunnen richten op het verbeteren van de ruimtelijke kwaliteit aan de westkant van de garage. Op een grote investering van tientallen miljoenen euro’s is het een beperkt bedrag en het lijkt mij verstandig om nu alles in één keer aan te pakken. Alleen een bult gladstrijken lijkt me voor dit bedrag wat prijzig, maar een flinke ruimtelijke verbetering aan de westkant van de garage is zeker een investering waard.

Tijdens het randprogramma wist wethouder Ed Wallinga terloops te vertellen dat de contracten voor de huishoudelijke hulp met een jaar verlengd worden. Een onderwerp waar juist de PvdA fractie tijdens de behandeling van de programmabegroting in november 2011 vragen over heeft gesteld, met name over de visieontwikkeling op de Huishoudelijke Hulp in 2013 en verder. De PvdA wil namelijk geen herhaling meer van de aanbesteding van de Huishoudelijke Hulp zoals die in 2009 heeft plaatsgevonden.

Bij de programmabegroting heeft fractievoorzitter Laurens van Lier aangegeven dat wij dit jaar in de gemeenteraad willen bespreken hoe de visie op de huishoudelijke hulp eruit komt te zien en hoe de aanbesteding plaats zal vinden. Daar reageerde het college positief op. Daarom dus verbazing over de terloopse opmerking in het randprogramma. Ik wil een open en brede discussie over de huishoudelijke hulp, waarbij we ook kijken naar eerlijke tarieven voor zorgaanbieders, meer keuzevrijheid voor cliënten en slimmere combinaties van huishoudelijke hulp en welzijn. Daarbij is het zogenoemde Hengelose model wat mij betreft een serieuze optie, hoewel samenwerking op Twentse schaal ook grote voordelen kan opleveren. Het is op dit moment nog te vroeg om zo’n afweging te kunnen maken, maar het lijkt mij cruciaal om in 2012 die keuzes daadwerkelijk te gaan maken, zoals afgesproken.

De tweede terloopse opmerking ging over het nieuwe Wmo beleidsplan. Dit is een belangrijk plan waarin voor meerdere jaren wordt afgesproken wat er gaat gebeuren met de Wmo, wat onze ambities zijn en hoe we die gaan halen. Dan hebben we het dus over alle onderdelen die in deze Wet maatschappelijke ondersteuning vallen: van huishoudelijke hulp, woningaanpassingen, individuele voorzieningen, vrouwenopvang tot maatschappelijke opvang en welzijn – waarbij vanaf 2013 ook nog de begeleiding toegevoegd wordt, mogelijk gevolgd door de persoonlijke verzorging.

Hoewel op maandag 16 januari de evaluatie van het vorige vierjarige Wmo beleidsplan op de agenda van de Stedelijke raadscommissie staat, werd in de presentatie al aangekondigd dat in april het nieuwe Wmo beleidsplan zal worden vastgesteld. Waar in de vorige periode meer dan een jaar met de woordvoerders uitgebreid is gediscussieerd over alle details van de Wmo, wordt nu over drie maanden al het nieuwe beleidsplan vastgesteld. Mij lijkt dat niet alleen erg ambitieus qua tijdsplanning, maar ik vraag me ook af of hierin het draagvlak bij gemeenteraad, bewoners en belangengroepen voldoende verankerd is.

Wat mij betreft hoeven we geen herhaling meer van vier jaar geleden, toen alle onderdelen van de Wmo op detailniveau werden besproken. Wel wil ik een politieke discussie over wat wij belangrijk vinden in de Wmo voor de komende vier jaar, zeker nu de gemeentelijke begrotingen onder zware druk staan en ook de budgetten voor zorg en welzijn gekort worden.

De PvdA vindt het belangrijk dat zorgbehoevende inwoners, of het nu ouderen of gehandicapten zijn, meer regie over het eigen leven kunnen voeren, ook waar het gaat om de eigen zorg en voorzieningen. Ook pleiten we voor het bundelen van werkzaamheden bij instellingen, bij voorkeur via intensieve samenwerking op wijk- en buurtniveau. Ongeacht inkomen of persoonlijke achtergrond moet iedereen de zorg en ondersteuning kunnen krijgen die men nodig heeft. Het Wmo beleid moet daar niet alleen op inspelen, maar ook op voortborduren. Dat is minimaal onze insteek bij de discussie over de Wmo voor de komende jaren.

Een conclusie van het project was dat het eigenlijk best goed gaat met de ouderen in Enschede en dat ze over het algemeen tevreden zijn. Toch was dat gelijkertijd ook een waarschuwing. Een deel van de bezochte ouderen wilde namelijk niet meedoen met het onderzoek, wat er ook op zou kunnen wijzen dat achter de tevredenheid in sommige gevallen eenzaamheid of (gezondheids-)problemen schuilgaan. Een aanwezige huisarts herkende dit in haar praktijk en waarschuwde om de faciliteiten niet alleen te richten op de ‘bekende’ kwetsbare wijken als Wesselerbrink en Velve-Lindenhof, maar ook op bijvoorbeeld Boswinkel en Pathmos. Gelukkig is het al beleid van de gemeente om in alle wijken een passend aanbod te hebben voor ouderen. Maar tussen gewenst beleid en de praktijk van vandaag zit natuurlijk vaak een verschil.

Tijdens workshops werd ingegaan op een drietal onderwerpen: veiligheid, informele ondersteuning en thuistechnologie. Uit deze workshops wil ik als raadslid twee punten in ieder geval meenemen.

Allereerst de mogelijkheden van thuistechnologie ofwel domotica. Dit is techniek in huis waardoor ouderen comfortabeler en veiliger zelfstandig kunnen blijven wonen. Wat mij opviel was het verschil met een aantal jaren geleden, toen over thuistechnologie nog werd gesproken als ware het science fiction. Nu vinden zelfs de grootste digibeten onder de ouderen thuistechnologie interessant en willen zij die best wel gaan gebruiken. Volgens mij is het moment gekomen om daadwerkelijk een aantal slagen te maken met thuistechnologie, en dit in ieder geval in de aanstaande Woonvisie en het nieuwe beleidsplan Wmo een prominente plek te geven. Dat gaan we dus doen!

Tweede punt dat ik meeneem is informele ondersteuning. Wat we er ook van vinden, en of we het nu leuk vinden of niet, onze samenleving verandert. Overheid en professionele organisaties trekken zich terug en burgers en vrijwilligersorganisaties nemen steeds meer taken over: het nieuwe naoberschap. De regering voert deze verandering in hoog tempo door, met name door gigantische bezuinigingen op professionele zorg en welzijn. In plaats van formele ondersteuning wordt informele ondersteuning steeds belangrijker of zelfs cruciaal. Uit de workshop is mij het ongemakkelijke gevoel bijgebleven dat we als gemeente aan de ene kant de formele ondersteuning fors helpen afbouwen en aan de andere kant de informele ondersteuning onvoldoende faciliteren.

Wanneer we, al dan niet gedwongen door het rijksbeleid, in moeten zetten op informele ondersteuning, is het essentieel om de gemeentelijke (zorg-)bureaucratie af te breken. We moeten in plaats daarvan veel meer mogelijk maken, veel dichter bij de mensen en met lagere (en minder) verantwoordelijkheid voor de uitvoerders. Minder planning en controle, meer bevoegdheid voor zorgmedewerkers op de werkvloer of vrijwilligers. Dit is een punt dat ik de komende maanden verder uit wil diepen en waar ik in 2012 zeker op terug zal komen.

Drie voorbeelden van maatschappelijke smeerolie zijn de subsidies aan stichting STAWEL, de groene en blauwe diensten, en het Architectuurcentrum Twente. STAWEL is een stichting die met minimale personele inzet een grote bijdrage levert aan behoud en verbetering van de leefbaarheid van het Enschedese buitengebied. Daarbij fungeert de stichting als frontoffice voor boeren, burgers en buitenlui, en draagt deze bovendien bij aan het binnenhalen van externe financiële middelen die ten goede komen aan het buitengebied. Een voorbeeld zijn de financiële middelen ten gunste van groene en blauwe diensten. Groene diensten zijn gericht op het beheer van landschap (zoals houtwallen) en wandelpaden. Blauwe diensten richten zich op het vasthouden van water op percelen en in de watergangen. Met het verrichten van groene en blauwe diensten zorgen agrariërs en particuliere grondeigenaren ervoor dat zij een reële beloning ontvangen voor hun werk aan het behoud van dergelijke landschapselementen. De Provincie Overijssel subsidieert op dit moment de groene diensten met een bijdrage van 75%. Wanneer de bijdrage van de gemeente weg zou vallen, zou ook de cofinanciering van de provincie niet meer verkregen worden.

Het in Enschede gevestigde Architectuurcentrum Twente draagt bij aan de ruimtelijke ontwikkeling door activiteiten te organiseren met als belangrijkste doel het stimuleren van de discussie over onder andere architectuur, stedenbouw en landschapsarchitectuur. Het centrum krijgt bijdragen van verschillende (bouw)bedrijven, woningbouwcorporaties, de provincie en een drietal gemeenten, waaronder Enschede.

Stoppen met het verstrekken van de gemeentelijke subsidies aan deze organisaties brengt het risico met zich mee dat andere partijen of co-financiers ook stoppen met hun bijdrage. En dit terwijl voor een bedrag van ongeveer 150.000 euro een veelvoud aan financieel en landschappelijk rendement wordt behaald. Wij hebben daarom meegewerkt aan een amendement om deze bezuiniging voor eens en voor altijd te schrappen. Aan ons de opdracht om volgend jaar een alternatieve bezuiniging te vinden. Maar voorlopig kan de ruimtelijke ontwikkeling in binnen- en buitengebied in ieder geval op volle kracht doorstomen.

De taken van de GGD zijn zeer divers, waarbij ook veel taken worden uitgevoerd die wettelijk verplicht zijn. Die betreffen bijvoorbeeld de jeugdgezondheidszorg (zoals het uitvoeren van het rijksvaccinatieprogramma), bevolkingsonderzoeken en infectieziektebestrijding. Ook wordt geassisteerd bij de geneeskundige hulpverlening bij ongevallen en rampen.

Op zich was deze informatie wel bekend, maar tijdens de presentatie werden we toch geconfronteerd met de grote omvang van de GGD. Van alle medewerkers binnen de Regio Twente werkt driekwart voor de GGD en het jaarlijkse budget van de GGD Twente bedraagt 17 miljoen euro. Daarvan is een groot gedeelte bestemd voor en ook afkomstig uit Enschede. In de gemeenteraad zijn af en toe geluiden dat op de Regio Twente wel wat forser bezuinigd mag worden.

Op zich heeft de bezuinigingsslag de afgelopen jaren al plaatsgevonden. Verdere, grootschalige, bezuinigingen zullen onvermijdelijk gaan betekenen dat de wettelijke taken van de GGD niet uitgevoerd dan wel slecht uitgevoerd zullen worden. Wat mij betreft is dat een brug te ver.

Kritisch kijken naar bestedingen, interne organisatie en overhead is altijd noodzakelijk. Maar als we constateren dat de gezondheid, zowel qua levensverwachting als qua ervaren van een goede gezondheid, in Twente mijlenver achterloopt bij het gemiddelde van Nederland, is de vraag legitiem of de GGD Twente misschien zelfs wat meer op het maatschappelijke schild geheven moet worden.

Allereerst vertelde stadsdeelmanager Marjan Nekkers over de uitkomsten van een evaluatie van de aanpak van jongerenproblematiek, een onderwerp waar fractiegenoot George Hanna het afgelopen jaar meerdere malen aandacht voor heeft gevraagd. Conclusie was kortweg dat de jongerenproblematiek enigszins is afgenomen, maar nog steeds aanwezig en serieus is. We hebben het dan niet over groepen die hangen of af en toe vervelend zijn, maar over groepen jongeren die crimineel gedrag vertonen en ernstige overlast veroorzaken. Opvallend is de expliciete vermelding dat het aantal probleemjongeren van Suryoye komaf sterk is afgenomen. Blijkbaar zijn de activiteiten en maatregelen die voor en door deze gemeenschap zijn genomen effectief. Belangrijke les is dat preventie erg belangrijk blijft, omdat anders mogelijk weer een terugval zal plaatsvinden.

Na het verhaal van de stadsdeelmanager gaven zowel de clusterchef van de Politie Twente als burgemeester Peter den Oudsten een toelichting op de aanpak van zware jongerenoverlast en overige veiligheidsincidenten. Belangrijke conclusie wat mij betreft is dat beide onderkennen dat sprake is van serieuze incidenten en onveiligheidsproblematiek. De nuancering die zij daarbij geven, is dat vergeleken met andere steden in het land de onveiligheid gemiddeld is. Maar vergeleken met de rest van Enschede en Twente is de problematiek in Enschede Zuid serieus. Aanpak is daarom nodig, en die komt er. De clusterchef deelde mee dat verschuiving van politiebezetting richting de zuidwijken op dit moment al plaatsvindt. De burgemeester gaf aan dat hij overweegt zwaardere maatregelen in te zetten, zoals gebiedsverboden.

Ik vind de boodschap van zowel clusterchef als burgemeester duidelijk: er zijn problemen, we onderkennen inmiddels ook dat die er zijn, en we gaan hard aan de slag om de veiligheid te verbeteren. Uit gesprekken na afloop bleek mij wederom dat voor de meeste bewoners de twee belangrijkste punten zijn het serieus nemen van de problemen en het op orde brengen van de politiebezetting. Veel bewoners die bij deze vergadering aanwezig waren, zeiden blij te zijn met de beoogde aanpak van burgemeester en clusterchef. Een goede mix van preventieve maatregelen en een harde aanpak waar die noodzakelijk is, zal hopelijk een effectieve manier zijn om de overlast van zowel probleemjongeren als criminele volwassenen de komende jaren te tackelen.

In januari hebben fractiegenoot Nico Mol en ondergetekende hierover schriftelijke vragen gesteld, ook nadat het voor onszelf moeilijk bleek om contact te krijgen met de welstandscommissie. Half februari ontvingen wij de antwoorden. Die stelden ons teleur. Ik kondigde destijds in de Nieuwsbrief aan dat we er nog niet klaar mee waren. We hebben meerdere keren over dit onderwerp gesproken in de PvdA werkgroep Ruimtelijke Ordening en binnen de fractie.

Goed ruimtelijk beleid is belangrijk voor een stad. Als we alles toestaan en toelaten, krijgen we een rommeltje. Daarom heeft de overheid ooit bedacht om ruimtelijk beleid vast te stellen, waarin precies afgesproken is waar we kunnen wonen, werken, leven en recreëren. Ofwel, welke ‘bestemming’ een plek precies krijgt. Naast dit bestemmingsplan is ook vastgesteld of een bouwplan architectonisch past in een omgeving. Hiervoor stelt de gemeente criteria vast in de zogenoemde welstandsnota. De komende maanden zal dit welstandsbeleid geëvalueerd worden en besproken worden in de gemeenteraad.

Op hoofdlijnen ziet ons ruimtelijk beleid er eigenlijk best goed uit. Het is een duidelijke visie met daarin beschreven wat we waar in de stad willen. Ook zijn de bestemmingsplannen over het algemeen actueel en juist. Hooguit zijn de laatste jaren wat rare nevenbestemmingen toegevoegd. Tot slot is ook de welstandsnota duidelijk en herkenbaar; zowel voor professionals als voor inwoners. Nadeel is wel dat deze nota weinig bekend is bij de meeste inwoners van Enschede; bovendien bestaat de indruk dat de welstandscommissie in zijn huidige vorm en doelstelling zijn langste tijd gehad heeft. Toch wordt ruimtelijk beleid en welstandsbeleid nog vaak verward. Zowel bestuurlijk als door de buitenwereld.

Zo is in de eerste plaats welstandsbeleid iets anders dan de welstandscommissie; die laatste toetst namelijk het beleid. Daarnaast checkt welstand alleen de buitenkant van iets. Hoe hoog, diep en breed een gebouw mag zijn, wordt bepaald in het bestemmingsplan. Dit is een kwetsbaar punt, omdat het vaak spanning veroorzaakt tussen gedetailleerde bestemmingsplannen – met name bouwvolume en bouwhoogte – en het welstandsbeleid zelf. Waar dit conflicteert, overwint het bestemmingsplan.
Maar soms is dat niet wat we willen en ook niet wat we denken dat vastgesteld is! Vaak wordt dan de welstandscommissie beschuldigd van wanbeleid, terwijl in feite het bestemmingsplan toestaat dat iets mag. Het is daarom belangrijk om ons ervan bewust te zijn dat het bestemmingsplan juridisch zwaarwegender is dan een welstandsadvies. Dit betreft de eigen bevoegdheid van gemeenteraad, omdat de raad, en niemand anders, volgens de wet verantwoordelijk is voor het vaststellen hiervan.

Naar aanleiding van de onduidelijkheid en de gevoerde discussies doet de fractie een drietal voorstellen om het ruimtelijk beleid te verbeteren.

Het eerste voorstel is om het benoemen van beschermde stadsgezichten mogelijk te maken, een standpunt waar fractiegenoot Nico Mol ook al over schreef in de nieuwsbrief van 23 september. We willen voor een aantal karakteristieke plekken in de stad – in het bijzonder in de binnenstad en in schilwijken – beschermde stadsgezichten invoeren. Dit betekent niet dat de gebouwen zelf te allen tijde moeten blijven staan, maar wel dat de ruimtelijke herkenbaarheid blijft zoals hij is.

Tweede voorstel is om een slag te maken in het ‘opschonen’ van bestemmingen die niet meer passen bij de huidige tijd. Dus geen overmatige detailhandelsbestemmingen meer, zeker als het niet meer als detailhandel gebruikt wordt. En waar beperkte horecabestemmingen gelden, moeten ook beperkte en eventueel zelfs tijdelijke vergunningen worden afgegeven. Uitzondering kunnen zijn de vele kantoortjes aan huis, waarin zzp’ers werkzaam zijn. Maar voor de grootschaliger bestemmingen is het tijd om deze op te schonen.

Ons derde voorstel is om de welstandscommissie zoals we die momenteel kennen, af te schaffen. In plaats daarvan lijkt het ons beter een kleine toegankelijke groep mensen aan te stellen die Enschede kent en die in Enschede gekend wordt. Deze groep behandelt de standaard welstandsvragen, maar geeft even zo vaak advies en voorlichting. Aanvullend komt er dan, ook om te voldoen aan de wettelijke eisen, een ‘Stadsbouwmeester’.

Deze is bekend met de Enschedese historie en cultuur, en kan met gezag optreden. Deze stadsbouwmeester is betrokken bij grotere projecten, in bijzondere gebieden en is ook de persoon om algemene ontwikkelingen op wijk- en buurtniveau te bewaken en waar nodig aan te jagen. Een transformatie van een vooral controlerende welstandscommissie naar een meer adviserend en stimulerend orgaan dat ruimtelijke ontwikkeling toetst of zelfs aanmoedigt, past volgens ons beter bij de huidige tijd.

Wij willen met deze voorstellen een bijdrage leveren aan verbetering van het ruimtelijk en welstandsbeleid in de stad. Ze kunnen worden meegenomen bij de aanstaande evaluatie van het welstandsbeleid en de verdere discussie. Die gaan wij graag aan.

Algemene lijn is dat vooral in het voorjaar sprake was van een inbraakgolf in de stad, en dus ook in de Zuidwijken. Aangezien inbraken, meer dan bijvoorbeeld auto inbraken, een sterk gevoel van onveiligheid veroorzaken, kan dit een reden zijn voor de toename van de zorgen. Overigens is de inbraakgolf met enkele arrestaties afgelopen zomer tot stilstand gekomen, zodat hopelijk het veiligheidsgevoel ook toegenomen is.

Naast het grote aantal inbraken is een tweetal andere oorzaken aan te wijzen voor onveiligheid in de Wesselerbrink. Zo woont een derde van alle jongeren uit Enschede in de Zuidwijken. Hierdoor is juist in dit stadsdeel statistisch gezien meer sprake van overlast en criminaliteit vanuit deze groepen. Daarnaast spelen sociale aspecten een rol. Vergeleken met de rest van de stad zijn in de Wesselerbrink het gemiddelde inkomen en het opleidingsniveau lager en is het aantal gebroken gezinnen hoger. Er komen relatief veel huiselijk geweld en kindermishandeling voor, er is een hogere werkloosheid en er is meer armoede. Hoewel deze factoren natuurlijk niet per definitie zorgen voor overlast en problemen, blijkt de combinatie in de praktijk vaak bij te dragen aan sluimerende criminaliteit en overlast.

Onduidelijk blijft nog of het aantal incidenten echt wezenlijk is toegenomen ten opzichte van het verleden. Het wachten is dan ook op de zogenoemde WENS rapportage (over Wijkveiligheid in Enschede) die dit najaar uitkomt. Op basis van betrouwbare gegevens kan daarin worden aangeven of de onveiligheid daadwerkelijk is toegenomen en hoe het veiligheidsgevoel door bewoners ervaren wordt. Het lijkt mij verstandig om even te wachten op deze rapportage en aan de hand daarvan, samen met bewoners en professionals, een open gesprek aan te gaan over overlast en onveiligheidgevoelens.

Tot die tijd blijven wij alert op signalen uit de wijk, maar zullen we ook scherp gaan letten op de openbare ruimte. Want waar graffiti, verwilderd groen en leegstaande woningen een troosteloos beeld geven in een buurt, is het van belang dit zo snel mogelijk aan te pakken. Op die manier kunnen ook de gemeente en woningcorporaties een concrete bijdrage leveren aan het veiligheidsgevoel in de wijk.

Maar al met al levert het onderzoek naar ‘hoe het zit’ meer vragen dan antwoorden op. Ook tegenstrijdigheden met eerdere plannen en besluiten. Het is goed als ondernemerschap in de binnenstad bevorderd wordt, en het is prima als de horeca in deze moeilijke tijden ondersteund wordt. Maar wat als dit conflicteert met de belangen van mensen die er al tientallen jaren wonen?

Hoe zit het nu precies? Wat mag nu wel, en wat mag nu niet? En, als er dan gedoogd wordt, waarom is dit dan en wanneer wordt er (wel) tegen opgetreden. Dat is de reden dat ik schriftelijke vragen heb gesteld aan het College van B&W over deze situatie. Deze vragen zijn hier (110824.schrivra D. Bouwman horeca Wilhelminastraat) te downloaden.

Ondertussen wacht ik af op de antwoorden. Binnen 3 weken zal ik ze moeten krijgen.

Hoewel we in grote lijnen tevreden zijn met het voorstel, hadden we toch een aantal vragen.

Allereerst wilde ik weten hoe de voorgenomen evaluatie van het voorzieningenbeleid volgend jaar er precies uit komt te zien, en of er ook echt kritisch geëvalueerd zal worden. Hierop kon verantwoordelijk wethouder Ed Wallinga gelukkig positief antwoorden; ook de gemeenteraad en de adviesraden zullen betrokken worden bij de opzet van de evaluatie.

Minder positief was het antwoord op de vraag waarom de gesprekken zo weinig aandacht krijgen in de verordening, zeker in vergelijking met de modelverordening zoals opgesteld door de Vereniging Nederlandse Gemeenten. Zo is het in de optiek van het College niet persé wenselijk dat een tweede persoon aanwezig is bij een gesprek, hoeft geen verslag uitgereikt te worden aan de cliënt en hoeft tevoren geen aandachtspuntenlijstje te worden verstrekt.

Dit zijn punten die door de Gehandicaptenraad als essentiële voorwaarden worden gezien voor een positief en succesvol gesprek. Uiteindelijk bleek, na wat druk van een ruime meerderheid van de commissie, de wethouder toch gevoelig voor deze argumenten en zegde hij toe in het raadsvoorstel meer aandacht te zullen besteden aan het gesprek en het verslag. De precieze uitwerking volgt.

Een tweetal vragen blijft nog liggen: de vergoeding voor het gebruik van Collectief Vervoer in relatie tot het plan voor gratis openbaar vervoer voor 70-plussers en de invoering van een besparingsbijdrage voor voorzieningen.

Wat het laatste betreft: op zich valt er best iets te zeggen voor een besparingsbijdrage (het principe dat iemand die bespaart op het gebruik van een gangbare voorziening (zoals auto of fiets) een bijdrage betaalt voor een compenserende voorziening). Dit geldt zeker voor een grote groep kapitaalkrachtige ouderen die in ruime mate aanspraak doet op dergelijke voorzieningen.

De vraag is echter of dit ook voor Enschede van toepassing is. Aangezien een groot deel van de Enschedese doelgroep enkel AOW, een klein aanvullend pensioen of een uitkering geniet, vraag ik mij af of een dergelijke maatregel niet veeleer bureaucratisch en kostprijsverhogend werkt. Daarnaast woedt momenteel een juridische discussie over de rechtsgeldigheid van de besparingsbijdrage.

Daarom hebben wij nog een aantal verduidelijkende vragen gesteld over het vervoer en de besparingsbijdrage. Met de antwoorden op deze vragen zullen we ons definitieve oordeel bepalen voor de behandeling van de verordening in de gemeenteraadsvergadering van 11 april.